dil ve yaralarına

gün sonunda yalnızız

gökyüzündeki yıldızlara benziyor halimiz

bazılarımız takım,

bazılarımız daha parlak

ama gün sonunda tekil.

var olduğumuz gruplarda ya da düzenlerde

süreç nasıl olursa olsun

nasıl başlarsa başlasın

sonuçlarımız bireyselliklere çıkıyor

bireyselliklerimizle var olmaya çalışmayı bir noktada da öğreniyoruz galiba,

bilmiyorum

bu bireyselleşme doğumdan itibaren var oluyor aslında

doğduğumuzda tekiz, tekiliz

sonrasında annemizle, ailemizle kurduğumuz bağlar oluşuyor

sanıyoruz ki tamam artık tekil değiliz,

aitiz işte

hayatımıza girenler oluyor

galiba gerçekten ait olmaya başlıyoruz (?)

ardından kırılganlıklar yaratıyor bu çoğullaşma hali

ve insan kafasına vurula vurula,

üzüle üzüle de belki

öğreniyor

bireysel geldiği dünyada

kendi benliğinden ayrılarak bir gün yine bireysel olacağını

güçleniyor ve giyiyor zırhlarını

kendinden uzaklaşıyor

güçleniyor evet ama sevmiyor artık bu halini, kendini